Er zijn van die dagen dat alles lijkt te moeten: werk, agenda kids, huishouden, school, afspraken, social media. En ineens voel je dat je lijf protesteert. Je hoofd blijft maar doorgaan, maar jij voelt dat er een pauze nodig is. Alleen: zodra je stopt, sluipt dat bekende schuldgevoel binnen. Alsof je iets fout doet door even niets te doen. Alsof de wereld niet kan wachten.
Ik heb geleerd dat even niets doen niet falen is. Het is een manier om op te laden, om je lijf en hoofd een moment van rust te geven. Soms is dat gewoon een kwartier op de bank zitten, een kop thee drinken, of uit het raam staren zonder iets te moeten zien of bedenken. Soms is het een wandeling in de buitenlucht, een mindful momentje met rustgevende muziek of heerlijk wegdromen in een goed boek.
Wat mij vaak helpt is dat ik erken dat ik pauze nodig heb. Dat ik mezelf toestemming geef om even niks te doen. Dat kan lastig zijn, vooral als je gewend bent (net als ik) om alles door te plannen of te controleren. In die momenten merk ik dat zelfs vijf minuten stil zitten op de bank al als een overwinning kan voelen.
Ik merk ook dat dit niet altijd vanzelf gaat. Soms word ik onrustig terwijl ik stilzit. Mijn hoofd maakt lijstjes, bedenkt dingen die moeten, of blijft hangen in zorgen. Mijn lijf voelt gespannen. In plaats van die gevoelens weg te duwen, probeer ik ze te observeren: zien dat ze er zijn, maar dat ik er niet direct iets mee hoef te doen. Dat alleen al voelt als een vorm van ontspanning.
Er is geen regel voor hoe lang je pauze houdt. Het enige dat telt, is dat je het toestaat. Je voelt je misschien schuldig in het begin, maar in dat gevoel van ongemak schuilt geen goed of fout, het is een teken dat je lichaam en geest wennen aan een ander tempo. Laat dit maar gewoon gebeuren, al keert het steeds terug. Accepteer dat gevoel en laat het los voor nu. Dit doe je elke keer weer. Vertrouw erop dat het beter gaat worden door deze oefening 🙂
Wat ook helpt:
- Even stilzitten zonder schermen of afleiding, even letterlijk helemaal niks doen
- Een korte wandeling door het bos, zonder doel of hond, alleen ik. Bos werkt zo helend voor mijn mindset. Hier heb ik ook nog wel een boekentip bij: Shinrin-yoku – De Japanse kunst van het bosbaden
- Iets met mijn handen doen, zoals schilderen, tekenen of breien, zonder dat het resultaat belangrijk is
- Hardop zeggen dat je even pauze neemt – ook tegen jezelf
- Opschrijven wat er in je hoofd speelt, gewoon om het jezelf uit te leggen
Het mooie is: je hoeft niets perfect te doen. Je hoeft je niet te verantwoorden. Zelfs vijf minuten is genoeg om iets van rust te ervaren. En soms is vijf minuten het begin van een hele andere dag of een fijne wending in je dag. Soms is het zelfs genoeg om je de rest van dag iets lichter te voelen.
