Alle ballen hoog houden…
“Deze woorden komen recht uit mijn hart en zonder filter, geschreven in het moment, gewoon zoals het nu is.”
Een ‘reusachtig’ dilemma
Soms kamp je in het leven met dilemma’s; de ene keer moeilijk, de andere keer wat minder moeilijk. Op dit moment loop ik tegen een voor mij heel lastig dilemma aan. Ik heb voor het eerst in zo’n twintig jaar iets gepland om écht voor mezelf te gaan doen: een groot evenement bijwonen van vier dagen plus een dag reistijd! Iets wat ik vorig jaar al heb geboekt en waar ik enorm naar uitkijk.
Ik ben nog nooit echt meerdere dagen weggeweest bij mijn kinderen – de oudste is ondertussen al achttien. Behalve dan toen ik ziek was en voor de chemo behandelingen in het ziekenhuis lag, maar dat voelt anders. Dit voelt als iets wat echt voor mij is, en dat is het natuurlijk ook.
Waarom voelt me-time soms zo egoïstisch?
Op de een of andere manier voelt het daardoor opeens egoïstisch. En dat terwijl ik heel goed weet dat tijd voor jezelf nemen een noodzaak is. Dat is ook iets wat ik normaal gesproken altijd wel doe, maar dan thuis en in een kleinere vorm. Bijvoorbeeld lekker een boek lezen, een Netflix-serie kijken of heerlijk creatief bezig zijn. Ik heb ontzettend veel hobby’s, dus die tijd probeer ik vaak wel ergens te pakken. Soms lukt dat beter dan de andere keer.
De onzichtbare puzzel achter de schermen
Maar nu voelt het opeens als iets reusachtigs. Dat komt vooral omdat ik er hier thuis alleen voor sta met de meiden. Ik heb weinig tot geen back-up. Het kost dus ontzettend veel moeite om achter de schermen alles te regelen om zolang van huis weg te kunnen. Er komt zoveel bij kijken dat ik er nu al een paar weken heel druk mee ben in mijn hoofd. Ik heb het zo groot gemaakt dat ik het gevoel heb dat ik er niet meer uitkom.
Oma heeft al hulp aangeboden waar nodig, maar zij is lichamelijk niet in orde de laatste tijd. Die druk en verantwoordelijkheid wil ik nu niet bij haar neerleggen. Mijn zussen werken allebei en hebben dus niet veel ruimte en dat is organisatorisch ook allemaal lastig, ook omdat ze niet om de hoek wonen. Mijn twee oudsten willen wel helpen met de jongste, maar moeten zelf ook naar school en hebben daarnaast hun eigen verplichtingen. En ik wil hun ook niet ‘belasten’ met zo’n grote verantwoordelijkheid, dat voelt voor mij niet goed. Maar wel super lief van ze natuurlijk! Wat een puzzel.
De neiging om op te geven
En dan sta ik opeens op het punt om het evenement af te zeggen omdat ik het simpelweg niet goed overzie. Maar zodra ik daaraan denk, word ik daar ook wel een beetje verdrietig van. Ik heb er immers zo naar uitgekeken. Niet alleen naar het evenement zelf, maar ook naar het moment om na al die jaren weer eens écht iets alleen voor mij te doen.
Als alleenstaande ouder moet je best veel ballen hoog houden, elke dag weer, dat maakt ook dat veel dingen vanzelfsprekend zijn geworden. Ook voor de mensen om je heen denk ik. Niemand ziet wat jij dag in, dag uit allemaal doet. Iedereen kent het globale verhaal wel, maar niet daadwerkelijk elke stap, elke berg en elk dal. Ook je kinderen zien dit niet, en dat is logisch, gelukkig maar. Je wilt dat zij zo zorgeloos mogelijk opgroeien en je wilt ze hier niet mee belasten.
De keerzijde van altijd sterk zijn
Eigenlijk ben ik hier heel sterk van geworden, maar die kracht heeft ook een keerzijde. Mensen vragen je vaak niet meer hoe het nou écht met je gaat en of je het allemaal nog wel redt. Juist omdat je altijd zo sterk oogt en het lijkt alsof je alles onder controle hebt.
En dat terwijl ieder mens wel eens die schouder nodig heeft. Of een fijn woord van iemand die je begrijpt, die zich in jou herkent of jij in de ander. Iemand die niets vraagt, maar er op een dag gewoon voor je staat met de pure intentie om je te helpen. Hulp aannemen is voor veel mensen best moeilijk, natuurlijk niet voor iedereen. Voor mij in elk geval wel.
De behoefte aan verbinding en kwetsbaarheid
Ik heb altijd een sterke persoonlijkheid gehad en was al vroeg heel zelfstandig. Daarmee geef je onbewust signalen af aan je omgeving. Ik snap wel dat mensen denken: ‘Oh, die heeft mijn hulp helemaal niet nodig, die redt zich wel alleen.’
Maar wij mensen zijn niet gemaakt om alleen te zijn; we zijn groepsdieren. We hebben behoefte aan anderen, aan liefde en samenzijn. Ook als je introvert bent, zoals ik. Alhoewel het niet altijd even gemakkelijk is om dit naar anderen uit te spreken of te laten zien. Hoe krachtig is het dan eigenlijk om dit dan juist wel te durven en het gewoon te gaan doen?
Wat Brené Brown ons leert
Hoeveel kracht zit er in die kwetsbaarheid? Een tijdje terug las ik het bekende boek weer van Brené Brown: De kracht van kwetsbaarheid. Dit boek betoogt dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist de basis vormt voor moed, diepe verbinding en een betekenisvol leven. Door perfectionisme los te laten en jezelf authentiek te laten zien, overwin je schaamte en vind je de kracht om voluit te leven. Echt een aanrader om te lezen als dit onderwerp je aanspreekt.
Door een boek één keer te lezen krijg je weliswaar veel inzichten, maar niet altijd direct voldoende handvatten om het honderd procent in de praktijk te brengen of een probleem op te lossen. De kracht zit hem vaak in de herhaling. Daarom lees ik een goed boek meestal vaker en schrijf ik belangrijke zinnen of quotes op in een notitieboekje. Zo bundel ik de voor mij belangrijke inzichten, zodat ik ze er gemakkelijk bij kan pakken wanneer dat nodig is. Of zomaar, ter inspiratie.
Vertrouwen op het juiste antwoord
Terug naar mijn dilemma. Ik ben er nog niet uit. Ik vertrouw erop dat er in de komende dagen een antwoord op mijn pad komt. Dit weet ik omdat ik de laatste jaren ben gaan letten op hoe zulke dingen of momenten werken. Vaak zijn wij mensen (en vrouwen al helemaal 😉) bezig met plannen en vooruitkijken. We kunnen al onrustig worden van dingen die nog ver in de toekomst liggen en maken onszelf gek met allerlei kopzorgen of zelfs (nog) niet bestaande problemen.
Ik ben dit gaan testen door meer los te laten en dingen gewoon te laten gebeuren. Er komt hoe dan ook altijd een antwoord! Waarom? Omdat elk heden en elke toekomst uiteindelijk verandert in het verleden. Tegen die tijd is er altijd een antwoord gekomen, dat kan niet anders. Snap je het nog? Denk hier maar eens over na. Vaak dient het antwoord zich vanzelf aan, zonder dat je er direct invloed op hebt gehad. En wanneer zoiets gebeurt, denk ik weer: ‘Zie je wel, al mijn gepieker is voor niets geweest.’ Ik heb een paar favoriete quotes die hierbij horen; die zal ik hieronder met je delen.
Loslaten brengt innerlijke rust
Of ik nou wel of niet naar het evenement ga, er komt sowieso een moment waarop de beslissing of het antwoord tot mij komt. Op welke manier dan ook. En elke uitkomst is prima, oprecht. Als ik niet ga, laat ik aan de ene kant iets liggen, maar krijg ik er aan de andere kant weer iets voor terug. Het heeft dus geen zin om hier verdrietig of boos over te zijn of te blijven. Gelukkig ben ik al zover gegroeid (vooral in de afgelopen 6 jaar), dat ik dit soort dingen niet meer mijn humeur laat bepalen, zeker niet voor langere tijd in ieder geval.
Dat geeft rust! Ik merk aan mezelf dat ik me niet meer zo snel opwind over dingen waar ik geen invloed op kan uitoefenen. De dingen die gewoon gebeuren, buiten mijn cirkel van invloed. En dat voelt fijn! Dit is wat mij betreft echt een voordeel van het ouder worden. Dat is ook wel eens fijn om te benoemen, naast alle clichés over ouder worden, toch?!? ☺️
Alle ballen hoog houden… hoeft dat eigenlijk wel?
„De mens lijdt dikwijls het meest, door het lijden dat hij vreest.” — Nicolaas Beets
„Ik heb in mijn leven duizenden rampen meegemaakt, de meeste zijn nooit gebeurd.” — Mark Twain
„Als je het probleem kunt oplossen, waarom zou je je dan zorgen maken? Als je het niet kunt oplossen, helpt zorgen maken ook niet.” — Boeddha
