Dit is de laatste week van de vakantie voor mijn jongste. Wat gaat de tijd snel. We keken er zo naar uit: de zomervakantie! We zijn met z’n vieren (de drie meiden en ik) twee weken naar Kopenhagen geweest. Ik had via Airbnb een prachtig huisje gehuurd dat precies tussen het bruisende centrum en het strand in lag. Dat was echt heerlijk. In 10 tot 15 minuten stond je zowel in het centrum als op het strand. Perfect met het warme weer dat er was. We hadden het enorm getroffen!
Toch was de reis vooraf best wel een dingetje voor mij. In de jaren daarvoor had ik eigenlijk nooit meer met mijn auto op de snelweg gereden. Gewoon omdat het er niet van kwam, of omdat iemand anders reed. Daardoor had ik uiteindelijk een soort angst gecreëerd om de snelweg op te gaan. Een angst die nergens op gebaseerd was. Het was gewoon ontstaan in mijn eigen hoofd en daar zo groot geworden dat ik de snelweg helemaal was gaan vermijden.
De vakantieplannen vallen in duigen
Het plan was daarom ook om lekker met de trein naar Kopenhagen te gaan. Dat leek me makkelijk en gaf een veilig gevoel. Groot was dan ook de teleurstelling toen ik las dat de trein precies in onze vakantieperiode niet reed vanwege werkzaamheden aan het spoor op ons traject. Er sloeg een lichte paniek toe. Wat nu?
Ik begon te googelen naar alternatieven. Het vliegtuig? Nee, geen optie. Dat was tig keer duurder dan de trein en financieel niet haalbaar. De bus? Dat betekende behoorlijk wat gedoe met wagenzieke kinderen en een flinke reistijd. Voor ons geen fijne optie. Ik vroeg de eigenaar van het huisje nog of ik onze boeking kon annuleren en legde de situatie uit. Ze was zeer vriendelijk en begripvol en gaf aan dat er wel iets mogelijk was.
Niet durven, toch doen!
Maar op dat moment moest ik denken aan het boek dat ik vorig jaar zomer had gelezen: Feel The Fear And Do It Anyway van Susan Jeffers. De Nederlandse vertaling is Niet durven, toch doen. Dit boek gaf mij destijds al zoveel inzichten die ik het afgelopen jaar kon inzetten bij kleinere angsten. Maar nu stond ik voor een grote angst. Een angst waarvan ik dacht dat ik die nooit zou aanpakken of kwijtraken.
Ik pakte het boek er weer bij — het staat standaard in mijn boekenkast in de huiskamer — en begon opnieuw te lezen. Ook maakte ik aantekeningen van zinnen die mij raakten. Ik bekeek mijn samenvatting van quotes eens goed en dacht: Fck it, ik ga het gewoon doen! Ik ga onze vakantie, waar de meiden en ik zoveel zin in hebben, niet laten afpakken door een stomme angst in mijn hoofd die nergens op gebaseerd is!*
Ik belde mijn moeder om dit te delen. Iedereen die ik het daarna vertelde, was een enorme steun. Mijn moeder bood zelfs haar auto aan. Dat is een automaat, wat prettig rijdt met de files die je in Duitsland meestal wel tegenkomt. Bovendien is haar auto all-risk verzekerd en heeft deze buitenlandse pechhulp. Wat een fijn gevoel. Dit gingen we doen!
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben helemaal zelf met de auto op en neer gereden naar Kopenhagen! Wauw, wat was (en ben) ik trots op mezelf. Niet normaal. Ik heb het gewoon gedaan en wat hebben we genoten. Ik ben zo blij dat ik mijn angst heb overwonnen in plaats van dat ik de angst heb laten winnen. Wat een groeimoment voor mezelf. Dit pakt niemand mij meer af!
De ultieme test in Nederland
Een week na terugkomst heb ik ook meteen in Nederland de snelweg gepakt naar een verjaardag verderop. Ik merkte namelijk dat er in mijn hoofd alweer allemaal kleine angstgedachtes druk bezig waren met het smeden van nieuwe plannen. Ja, daar is je hoofd heel goed in. Gedachtes zoals: Ja, maar in Nederland is het heel anders op de snelweg, veel drukker en gestrester, dus… bla bla bla… Ik dacht: NEE, dat gaan we niet doen. Ik ga aan mezelf bewijzen dat ik ook gewoon in Nederland de snelweg op kan. Dit moet ik nu ook blijven doen.
De snelweg was een grote drempel voor mij. Wat zijn jouw angsten? Ben jij je bewust van jouw angsten, groot of klein? En hoe deze jou belemmeren in je dagelijkse leven of dromen?
