Als herstellen ook ‘perfect’ moet zijn
Toen ik ziek werd en later in de herstelmodus terechtkwam, dacht ik stiekem dat ik dan vanzelf wel zou leren loslaten, omdat je soms niet anders kan. Minder streng voor mezelf worden. De lat lager leggen. Niet meer alles tot in de puntjes goed willen doen of alle ballen hooghouden.
Spoiler: het ging… een beetje anders.
Mijn perfectionisme had zich gewoon opnieuw uitgevonden. Niet meer als de ouderwetse “alles moet schoon, af en efficiënt”-controlefreak, maar als een soort innerlijke wellnessmanager slash levenscoach die overal wat van vond.
Zij was niet weg — zij had gewoon een yogabroek aangetrokken en een kladblok gepakt.
“Goed dat je voor jezelf kiest,” fluisterde ze dan. “Maar wél bewust graag. En liefst ook een beetje zinvol. Heb je al gemediteerd vandaag? Wat affirmaties opgeschreven? En je voeding… was dat voedend of vulde het alleen?”
Zelfs een wandeling in het bos was niet gewoon wandelen meer, het moest aan bepaalde regels voldoen.
Koffie drinken? Is dat nou wel goed voor je?
Een serie kijken of een boek lezen? Oké, maar dan wel één met een levensles anders is het voor niks.
Het leek alsof ik niet zomaar meer iets mocht doen — alles moest bijdragen aan mijn herstel en groei.
Ik probeerde al die onzichtbare maar zelfbedachte regeltjes keurig na te leven. Alsof ik anders niet goed bezig was en dat mijn herstel in de weg zou staan.
Een kleine greep uit mijn perfectionistische herstel-topprestaties
– Meditaties gedaan, maar me ondertussen druk gemaakt of ik het wel ‘goed’ deed en gefrusteerd raakte als het mij überhaupt niet lukte.
– Gewandeld, maar me schuldig gevoeld omdat het niet ‘lang genoeg’ was.
– Eindelijk een serie gebinged, maar alleen na een innerlijk debat of dat wel ‘zinvolle ontspanning’ was.
– Een dagje niks gedaan, maar de hele tijd gepiekerd over wat ik eigenlijk had moeten of kunnen doen.
– Ademhalingsoefeningen geprobeerd, maar na vijf minuten gestopt omdat ik vond dat ik er niet goed in was.
– Mezelf toestemming gegeven om ‘gewoon te zijn’, maar daarna wel geëvalueerd of ik dat voldoende had gedaan.
– Yoga gedaan en me afgevraagd of ik mijn houdingen wel goed deed.
– Rust genomen, maar met een podcast over persoonlijke groei op de achtergrond want helemaal niks doen kan niet hé.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar hopelijk snap je mijn punt 🙂
Dat schuldgevoel als ik gewoon op de bank lag met een rommelige knot en niks deed?
Behoorlijk aanwezig (en die is vandaag de dag nog steeds wel eens hardnekkig)
Pas later besefte ik dat ik mijn perfectionisme gewoon had herpakt — met een nieuwe outfit aan.
Niet meer de ‘ik-moet-alles-bereiken’-versie, maar de ‘ik-moet-herstellen-als-een-professional’-variant.
Met bijbehorend schuldgevoel, kritische stemmetjes en het idee dat ik zelfs in mijn rustpauzes moest shinen.
Voor herstellen is er geen kant-en-klare cursus of antwoord. Het is geen ladder die je simpel kunt beklimmen, geen project dat je ‘gewoon’ maar even afvinkt.
Het is eerder een soort modderig bospad waar je soms vooruitkomt, dan weer struikelt, een keer de verkeerde kant op loopt, soms valt, en af en toe gewoon even stil blijft staan omdat je het bos zat bent.
Maar weet je?
Herstel is geen wedstrijd. Geen checklist. Geen project met een eindpresentatie of een modeshow. Soms is het gewoon… vandaag weer overleefd hebben, op welke manier dan ook, en dan denken: “Morgen zien we wel weer.” En eerlijk: soms is dat precies de bedoeling.
Wat ik leerde (en nog steeds leer)
– Dat een dag waarop je niks ‘bereikt’, ook heel waardevol kan zijn.
– Dat rust nemen ook gewoon lekker niksen mag zijn, zonder allemaal ‘regeltjes’.
– Dat het oké is als je water drinkt zonder allerlei beschikbare apps bij te houden.
– Dat je niet altijd “nuttig” hoeft te zijn om er gewoon te mogen zijn.
– Dat jezelf serieus nemen niet betekent dat je jezelf continu moet verbeteren.
– Dat je ook groeit als je gewoon op de bank ligt en een beetje voor je uit staart (lees ook mijn blog: verveling is heel gezond!).
– Dat je lichaam soms veel wijzer is dan je to-do-lijst.
– Dat je best offline mag zijn — zonder uitleg of planning.
– Dat zorgzaam zijn voor jezelf en luisteren naar je lichaam niet hetzelfde is als ‘lui zijn’ (zelfs als dat stemmetje in je hoofd anders beweert).
– En vooral: dat goed genoeg… écht goed genoeg is!
Én dat de kleine dingen die je doet — of juist níet doet — niet perfect hoeven te zijn.
Dat goed voor jezelf zorgen soms gewoon betekent: sokken aan, een bad hair day, dekentje erbij en even niks. Óf misschien juist lekker erop uit trekken in je eentje om iets te gaan doen waar jij nou eens echt zin in hebt. Even alleen op jezelf focussen en geen zorg voor een ander hoeft te dragen of met iemand anders rekening hoeft te houden. Gewoon even tijd voor JOU! 🧡
Dus als je dit leest en denkt:
“Herkenbaar” — weet dan dat je niet alleen bent.
Je mag gewoon nog leren, stilstaan, rommelen, struikelen, fouten maken, onhandige dingen doen, glimlachen om jezelf, en weer doorgaan.
Zónder rapportcijfer of goedkeuring, van wie dan ook.
10 tips voor als loslaten van ‘moeten’ nog niet zo vanzelf gaat
- Geef jezelf een dagelijkse ‘mag het ook gewoon’-check
Denk elke ochtend: wat zou vandaag goed genoeg zijn?
Voeg toe: mag het ook gewoon makkelijk, kort, rustig zijn? Alleen die vraag verzacht al je toon naar jezelf. - Plan rust in alsof het een afspraak is
Zet een halfuurtje niksdoen in je agenda. Geef het een naam als ‘herstelpauze’ of ‘bankmeditatie’. Of gewoon rust of chillen. Als het een titel heeft, voelt het vaak al zinvoller (zelfs als je gewoon naar de wolken ligt te staren). - Benoem elke dag één mini-overwinning
Bijvoorbeeld:
– “Ik heb gedoucht én sokken gevonden die bij elkaar passen.”
– “Ik heb lunch gegeten vóór 15:00 uur. Topprestatie.” - Zet een timer voor alles wat je ‘even snel’ doet
Stel een timer op 15 minuten. Na afloop: stop. Ook als de keukenlades nog schuin hangen.
Goed is goed genoeg. - Gebruik de 80%-regel
Maak iets bewust niet perfect. Stuur een appje met een typfout. Laat een wasmand staan.
Ga wandelen in een rommelige trui. En kijk: ben je nog steeds een fijn mens? Jep. - Maak een ‘niks is ook iets’-lijst
Schrijf drie dingen op die je níet hebt gedaan — en dat dat oké was. Bijvoorbeeld:
– “Niet gereageerd op dat ene mailtje.”
– “Geen avondeten gekookt. Brood is ook prima.” - Gun jezelf iets zonder reden
Niet als beloning, maar gewoon omdat je het wíl.
Koop dat mooie boek, ga naar de sauna, neem een lekkere lunch of kijk een uur naar je favoriete serie.
Zomaar. Omdat jij het mag. - Behandel jezelf als een goede vriendin
Wat zou je zeggen als een vriendin zei: “Ik heb vandaag niks nuttigs gedaan”?
Zeg dat ook tegen jezelf. Zonder oogrol. - Bewaar je energie voor wat er echt toe doet
Niet alles moet, en zeker niet tegelijk.
Als je maar één ding kan doen vandaag: laat het iets zijn dat je oplaadt — niet uitput. - Hang ergens een briefje: ‘Ik mag falen en het hoeft niet perfect te zijn.’
Gewoon even een visuele reminder dat je mens bent. En geen project.
Tot slot
Perfectionisme verdwijnt niet door harder je best te doen.
Juist niet.
Het wordt zachter als je jezelf wat vaker de ruimte geeft om het gewoon oké te laten zijn.
Begin klein. Wees vriendelijk voor jezelf.
En onthoud:
Een stapje is ook een stap. te laten zijn. Begin vooral klein. Wees vriendelijk voor jezelf. En onthoud: een stapje is ook een stap!
Meer lezen over imperfectie (en waarom dat eigenlijk zo moedig is)?
In deze blog raakte ik het al even aan, maar als je dieper wilt duiken in waarom loslaten, mildheid en gewoon jezelf zijn zoveel kracht vergt, lees dan ook mijn blog over het boek De moed van imperfectie van Brené Brown.
Een boek dat me raakte én hielp om perfectionisme stukje bij beetje los te weken.
👉 Klik hier om die blog te lezen
Eén reactie