Mijn reis van de afgelopen jaren!

Welkom bij Stormloos

Ik kwam terecht in een rollercoaster van een (niet door mij) gevulde agenda aan medische bezoekjes. Infusen, bloedprikken (zoveel, dat ik mijn aders op den duur bijna hun middelvinger opstaken), opnames en heel veel gesprekken met verschillende artsen. Ik moest naar het ziekenhuis in Groningen – blijkbaar was dat the place to be als je iets hebt wat bijna niemand anders heeft – en daar kreeg ik de zwaarste chemo’s die ze in huis hadden, gecombineerd met een zo’n 25 bestralingen. Nou ja, 23 om precies te zijn, want mijn lichaam vond het op een gegeven moment welletjes geweest en besloot dat een fikse darmontsteking ook nog wel op het programma kon. En toen lag ik daar weer 10 extra dagen. Deze keer met een ambulance binnengebracht. En geloof het of niet — de artsen stonden daar bijna met hun mond open. “Ben jij serieus zó binnengekomen met die ontstekingswaarden, én nog kunnen lachen?!” Yep, that’s me. Mindset is super belangrijk voor mij. Ik had tenslotte een prachtig gezin om voor te leven en 3 jonge dochters die mij echt nog wel nodig hadden. Opgeven? Geen optie voor mij!

Van de ene op de andere dag stond ik op een perron waar ik nooit een ticket voor had gekocht, en de trein die eraan kwam, denderde in volle vaart mijn leven binnen. Dat was heftig! Want hoe leg je aan je peuter uit waarom mama geen energie meer heeft om mee te spelen? Of aan je oudste dat je er heus nog wel bent, ook al lijk je soms mijlenver weg in je hoofd? Of waarom mama al haar haren verliest en een pruik heeft. Het was uiteraard niet alleen heftig voor mij maar ook voor mijn gezin en naaste familie. Mijn 3 dochters waren destijds 11, 9 en 3. Dus dat had een behoorlijke impact op iedereen. Zowel psychisch als organisatorisch thuis. Want er komt behoorlijk wat bij kijken als mama de drijfveer is thuis en daarnaast samen met papa een bedrijf nog runt.

Na vier opnames met zware chemo’s en een reeks van bestralingen in een tijdsbestek van nog geen vijf maanden, werd ik op een dag ‘vriendelijk uitgezwaaid’. “Tot ziens, mevrouw, over drie maanden zien we u terug voor een scan.” Eh… pardon? Wát nu?

BAM! Zo, een volledig lege agenda die je aanstaart. Een gezin en familie die gewoon doorgingen met hun drukke levens en agenda’s. Je vriend met een eigen zaak, wat ook altijd maar doorgaat. Kinderen die gewoon naar school moeten en naar hun sport en playdates. En jij? Tja, binnen 3 weken na mijn laatste opname (die darmontsteking) stond ik alweer volledig het huishouden dus te runnen inclusief kinderen, boodschappen, koken etc. Zo’n aparte gewaarwording! Alsof er niets gebeurd was, terwijl er juist nog nóóit zóveel gebeurd was in mijn leven.
En nu? Wat ga ik nou doen? Toch maar weer ergens voorzichtig wat werk oppakken en maar weer door… Super onrealistisch om mee te maken. Vast herkenbaar voor velen die ook in een zelfde soort schuitje hebben gezeten.

Het was zó’n gekke overgang. Je rolt van volle ziekenhuisschema’s, artsen, afspraken en adrenaline… naar totale stilte. Geen belletje, geen afspraak en geen kaartjes en bloemen meer. Alleen ik, de supermarkt en mijn boodschappenlijstje en bergen was en stof. Alsof ik een Netflixserie had gekeken die abrupt werd afgebroken zonder einde. En dan krijg je opeens het gevoel dat je “weer door moet.” Alsof je klaar bent met ‘ziek zijn’ en weer gewoon mee mag/moet doen. Spoiler: zo voelt het totaal niet.

Wat voor mij ook behoorlijk verwarrend was: ik had een zeldzame, agressieve kankervorm die zelden op tijd wordt ontdekt, die met grof geschut bestreden moest worden — maar ik was sneller klaar met alle behandelingen dan andere mensen (bijvoorbeeld borstkanker.) Van diagnose eind maart tot ‘schoon’ op 1 oktober. Zo’n zes maanden. Het voelde alsof ik met 300 km/u door een tunnel was gereden en er nu ineens uit werd gekatapulteerd, met alleen maar vragen: “Was dit het? Wat nu dan? Ben ik nu beter? Kan het weer terug komen? Kan ik nu weer verder met mijn leven? En zo ja… hóe dan?”

En toen kwam het moment. 1 oktober. De dag van de grote uitslag. Natuurlijk gepland aan het eind van de middag (dank je wel, ziekenhuisplanning 🫠). Na uren zwetend, friemelend en 100 toiletbezoeken, hoor je: “U bent schoon.” Een moment van pure opluchting… gevolgd door totale verwarring. “Succes, mevrouw. U komt over drie maanden terug.” En ik maar denken dat ik er dan zou staan te dansen van geluk. Maar in werkelijkheid dacht ik alleen maar: “Wat de PIEP is er zojuist gebeurd?”

Wat ik onderweg vaak miste? Informatie. En een beetje houvast. Mijn diagnose was zeldzaam, dus veel wist men gewoon niet. Vaak stond ik daar met een hoofd vol vragen en een arts die ook maar gewoon zijn best deed met de kennis die hij had. De overgang, bijvoorbeeld — die kwam gratis en voor niks na de behandelingen. En omdat ik daar eigenlijk nog iets te fris en fruitig voor was, kreeg ik hormoontabletten voor mijn botten en humeur (je weet wel: zodat ik m’n gezin niet dagelijks met een pannendeksel achterna hoefde te zitten). Maar uitleg? Weinig. Alleen Google. En geloof me: Google is geen bemoedigende vriendin als je “overgang + dertig” intypt, laat staan als je dat ook nog aanvult met het woord kanker. 🫣

Misschien herken jij jezelf ergens in mijn verhaal. Misschien heb je zelf ook in een storm gezeten — groot of klein — en weet je hoe het voelt om ineens stil te vallen terwijl de wereld om je heen gewoon doordraait. Maar ook als jouw pad heel anders liep, of dat je een hele andere storm hebt meegemaakt: je bent hier welkom.

Want Stormloos gaat niet alleen over herstel na ziekte of heftige gebeurtenissen. Het gaat ook over ruimte maken. Voor jezelf. Voor rust. Voor het vertragen van de waan van de dag. Voor groei, in welke vorm dan ook. Misschien voel je dat je op een kruispunt staat in je leven. Of wil je gewoon bewuster omgaan met je energie, je grenzen, je tijd. Misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar kleine tools en rituelen die het leven een beetje zachter maken — zonder dat er iets ‘mis’ hoeft te zijn.

Ik deel hier dus geen hogere wiskunde of perfecte ochtendroutines met matcha en maanstenen. Wel tips die écht werken (mijn ervaring en ook haalbaar zijn als je net drie keer je koffie hebt opgewarmd en alsnog bent vergeten te drinken, want dat heb ik ook!). Verhalen recht uit het leven, inspiratie waar je zelf mee aan de slag kunt, en af en toe iets waarvan je denkt: hé, dat heb ik ook!

De storm raasde en was heftig — maar bleef gelukkig niet voor altijd. Die zes maanden waren de kern van de orkaan, maar de nasleep? Die duurde veel langer. Je lijf misschien ‘schoon’ (hoe schoon weet je niet dus behoorlijk wat onzekerheid), maar je hoofd en hart moeten het allemaal nog bijbenen.
En dáár, in die stille fase erna, ontstond mijn idee voor Stormloos.

Niet omdat alles ineens rustig was. Maar omdat er ruimte kwam. Ruimte om te ademen. Om te helen. Om te voelen wat ik eigenlijk allemaal had meegemaakt. Om mezelf opnieuw uit te vinden — niet als de oude ik, maar als een nieuwe versie. Eentje die weet wat écht belangrijk is. Stormloos staat voor mij niet voor een leven zonder gedoe of downs, maar wel voor die momenten waarop je denkt: oké, ik sta nog. Ik adem. Het is even rustig en ik wil zo graag weer vooruit kijken.

Ik schrijf hier over herstel, persoonlijke groei, balans, vallen en weer opstaan. Over kleine rituelen die rust brengen, boeken of producten die me helpen, of momenten die me aan het lachen maken. Niet enkel perfecte plaatjes en verhalen, geen onhaalbare doelen. Gewoon échte verhalen. Open, eerlijk, soms chaotisch, soms hoopvol en bijna altijd met een vleugje humor — en waarschijnlijk vaak ook herkenbaar. Gewoon mogen zijn wie ik wil zijn. Ik wil hier graag anderen inspireren om ook weer vooruit te gaan kijken.

Disclaimer:
Ik ben geen dokter, geen professor en ook geen goeroe met een magische helende toverstaf. Wat je hier leest, komt recht uit mijn eigen hart en levensstormen, met vallen en opstaan. Alles wat ik deel is gebaseerd op mijn eigen ervaring, en hopelijk helpt het jou op jouw pad. Maar voor medische adviezen en diagnoses: raadpleeg altijd een échte professional! En heb jij — heel toevallig — dezelfde diagnose gehad en zoek je iemand die het snapt? Stuur me gerust een berichtje. Echt, ik weet hoe fijn het kan zijn als iemand even met je meeleest 💌

Liefs Brigitte